Dalda son kalanım, sarı bir mendil,
Rüzgârın elinde titreyen yaprak.
Sönmek üzereyim, yorgun bir kandil,
Ayrılık ilinde titreyen yaprak.
Nisan sabahında açtım gözümü,
Şebnemler yıkardı yeşil yüzümü,
Sevinçten titretti güneş özümü,
Baharın yelinde titreyen yaprak.
Birer birer düştü bütün kardeşler,
Soğudu yaz günü yanan güneşler,
Öğrettiler bana: söner ateşler,
Zamanın selinde titreyen yaprak.
Bir şair eğildi, aldı eline,
Bir kitap dal oldu benim yerine,
Ölmedim, geçtim ben mısra içine,
Şairin dilinde titreyen yaprak.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 19:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!