Sevmek bazen ölümden zordur
nefesin kesilir gibi olur
yutkunmak istersin yutkunamazsın
yuregin bir volkan gibi kaynar
caresizligin adidir sevmek
oyle yakinken cehennem kadar uzaktir sevgili
içimde bir çocuk doğuyor
yürek sancılarından
hasretin anlatamadığım mazereti
tanımadık değil ki ölüm
yanılgılardan nefret ediyorken
Önce kendini kaybediyorsun derin bir kuyuya düşmüşcesine
Gözlerinde görebileceğim tüm korkular salt sana ait
En ağır işçi olduğumu bilerek
Hayallerinde bile kendini kandırarak
Salvo sözlerle örselenmiş bir sevdanın
Ayrım kokan yanlarında
Tozu dumana katsın
Yalnızlık bu gece
Küheylan olsun
Karanlık olsun ne farkeder
Seni bana getirsin yeter
Sanıyorsun ki yalvaracağım
Seni seviyorum gitme diyeceğim
Oysa ben kimlere el salladım bilsen
Çok toprak attım yürek mezarlığında
Bir kez daha acıyacak yürek bir daha kanıyarak
Sonra o da her yara gibi kabuk bağlayacak
zaman duvarlara tırmandığımız zaman değil
yüz bile süremediğimiz duygulara
halen aşk demek
özünden ayrılsan sözün yalan bunu bilmek
sokakların yalnızlığı düşüyor içime
Yeşil yenildi önce
Sonra mavi
Siyah oldu herşey bir anda
Sular buhar oldu
Neler kirlendi düşünsene
Değişti herşey bir anda
Ruhumda gözyaşı yağmur oldu
Sağanak sağanak
Eskiden olduğu gibi birleşsek
Bizi mutlu eden sevdamıza sığınsak
Ben sevdanla mecnunum sana mecburum
hani gidiyorsun ya uzaklara
hiç dönmeyeceksin sanıyorum
ayrıldık diye düşünüyorum
kendimi alıştırıyorum
sözüm ona kendimi
aldatıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!