Yanlış yaşadık hayatı bir yerlerde
sevgi ile yoğrulmuşken yüreğimiz
+ihanetler girdi araya
çok zordu artık vazgeçebilmek kendimizden
okunan selanın sonunda ki isimden ibaretti ruhumuz ...
sabah aydınlığıydı yaşamak
taze gevrek kokusunda
umuda yolculuktu
kurduğum her hayal
yaşlanmış bedene nicesini sığdırdım da
bir sen sığmadın, yazık
değirmen taşı gibidir öğütür
ağzında çiğner de tükürür
ne onur bırakır ne gurur
seni herkesin gözünden düşürür
umurunda değildir yaşamak
Hatırlamazsın biliyorum
Attığın küçük adımlar
Seni misafir ederdi yüreğime
Ben seni korkularında büyüttüm
Törelerinde yoğurdum
Cevapsız sorularla olgunlaştırdım
Ne ellerim kirli ne bedenim
Ne yüreğim sahte, Ne sevgim
Yalnız akşamların yalnız adamıyım
Doludizgin biten yaşamın
Özlemlerde kalacak şimdi gülüşün
teferruattır aşkın artıkları
içimizde derin bir yara
sayfaları koparıp yırtıp attıkları
tül perde gibi uçuşurken
rüzgara yenik düşer çaresiz
bir daha gelmeyeceğimiz bu hayatın
bir kahve içimi anılar bıraktığımız
tutkularında
kapanan perdelerin hiç açılmayacağı
pencerelerinde
yarım kalmış sevişmelerimizi
Alışkınım ben bu apansız gidişlere
Can sıkan, yürek burkan,
Dudak kanatan, içimi acıtan
Daha aklına gelip te sayamadığım her ne varsa
Uyutmayan uykusuzluklarımın tüm suçunu
Çaya kahveye
emanetti sevdam yalnızlığa
tüm karmaşasına rağmen hayatın
sevda derken;
kurulmamış bir masa
içilmemiş rakı ,
öpülmemiş sevgili
hiç bir şey eskisi gibi değil artık
düzler yokuş olacak
gülüşler kahroluş bundan sonra
geride bıraktığımız nefessiz anılar
yarım kaldık yapayalnız
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!