Kendine mi acı verir insan?
Unutmuş gibi görünmek mi gerçek olan?
Sindirilmek, talanı mı görmek?
Hani hep o, sızı var ya içini acıtan
Kalakalmak kahrolası umarsızlıkla
Düşleri gerçek sanmak mı?
Yalnız sana kalsın
Bu koskoca dünya, gülüm
Umutların;
Boğazında kuru bir düğüm
Senin felaketin bile olsa
Kahkahalarla güleceksin öldüğüm gün
Kendime veriyorum bütün hesapları
Çetelesinde vicdan azapları
Oysa
Hangimiz işlemedik o yanlışları
Vebal bana ceza bana
Anlayacağım elbet gecenin dilindeki şifreyi
Karanlık gecelerde
bir şeyler anlatmak isteyen yıldızları da
Çözülecek dilimdeki bu sessizlik bir gün
Kim bilir söndüreceğim avuçlarımdaki yangını da
Hür yaşamadan, hürüm demeyeceğim belki bu sefer
Yoksullukla geçti ömrüm
Anam fakir, babam fakir
Bir dilim ekmekte mutluluk gördüm
Yoksullukla geçti ömrüm
Gönlüm fakir, sevdam fakir
İzmir'e gömün şu garip bedenimi
Deniz koksun mezarım
Çocuklar olsun komşu
Ve sevgililer yanıbaşımda
Sevgilerimi de gömün benimle
Yalnızlık akşamdan kalma sarhoşluk
kekremsi tadıyla uyandığım
Seni özlüyorum....
biliyorum inanmayacaksın
Yıkıldı sevgi duvarımız
Tüm suçlamalarına
Yanıtsız kalacak yüreğim
Biliyorum kendi yangınlarında vicdan muhaseben
Çıkış yolu arıyor kendine
Elinden gelebilen bu sadece
Devran dönecek,
Kıbleni kaybetmiş olsan da
Elbet bir yol bulacaksın
Umursamadığın her olayı
Birşeyler yeri gelip hatırlatacak
Nafile,
Boşverdiğim gün düşünmeye
Akışına bırakınca hayatı, sevgiyi
Umursamadan olup biteni
Şarkılar anlatmayınca duygularımı
Şiirler kelimelerden ibaret olunca
Sevgi yitirir mi anlamını?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!