Tespih Sesi Şiiri - Yakup Ömer Sarıca

kar yağıyor, babamın elinden
tutuyorum; hangi kış, bilmiyorum.
caminin avlusunda ayakkabılarımız
yan yana iki çift iz karda.
sen ağır ağır yürüyorsun,
ben yetişiyorum tüm tezliğimle.
bir elin bende, öteki cebinde.
sonra bir tesbih çıkarıyorsun;
kehribar mı, çocuk aklım bilmiyor.
yalnız sesini biliyorum.
taneler birbirine değdikçe
akşam biraz daha iniyor Erzurum’a.
ben henüz büyümüyorum;
aramıza hiçbir şey girmiyor.
geçen gün aynı avludan geçtim.
kar yoktu.
sen bir yerlerde vardın.
kapının önünde ihtiyarın biri
tesbih çekiyordu.
bir tane ötekine değdi.
döndüm.
babam mı çağırdı,
yoksa kırk yıl önceki çocuk mu beni,
bilemedim.
adam yürüdü, ses kaldı.
insan bir sese
bu kadar yakınken
bir insana nasıl bu kadar uzak düşer,
hâlâ bilmiyorum.
elimi cebime attım;
çocukken tuttuğun elim
hâlâ sıcak.