Tenha Mülhakat

Bir mebde arıyorum, nihayeti olmayan bir zifirde;
Akıl bir yanda tükeniyor, kalp öte yanda harap.
Müşterek bir nokta bulamayan iki cellat arasında,
Ben, kendi ruhumun muteber olmayan mümessiliyim.
꧁༺────────༻꧂
Beynim sükût iklimine bürünmüş,
Kalbim meş’um bir sızıyla suskun.
Ne tedbir kâr ediyor bu girdaba,
Ne teennî bir şifa sunuyor.
꧁༺────────༻꧂
Ma‘kûs bir kaderin tecellisi gibi,
İki iradenin arasında eziliyorum.
Muvazene çoktan terk etti ruhumu;
Metanet, son eşiğinde sessizce kırıldı.
꧁༺────────༻꧂
Hangi lügat kifayet eder bu infirama?
Hangi istiare anlatır içimdeki inhizamı?
Müteessir olmaktan bile âciz,
Muallakta kalmış bir mevcudiyetim.
꧁༺────────༻꧂
Ne hâl kaldı, ne ma‘rifet;
Ne çıkış var bu karanlıktan, ne sığınak.
Yalnızca kederin en mücerret hâli,
Yalnızca ruhumda sessizce büyüyen bir inhidam.