Tek Taşım Şiiri - İshak Köseoğlu

Sokaktayım...

Gecenin Bursa'sı renk renk ışıklara bürünmüş.

Her vitrine bakıyorum,

Her yansımanın içinde seni arıyorum.

Rüzgâr esiyor.

Bedenim onunla birlikte yürüyor.

Kulaklarımıza aynı yalnızlık doluyor.

Aynı özlem çınlıyor içimizde.

Her adımda,

"Bu kez geldim sana..."

diyorum.

Ama kaldırımlar hayal kırıklarıyla döşeli.

Ayağıma batıyorlar.

Yine de,

Yokluğun kadar acıtamıyorlar.

Yürüyorum.

Durmadan.

Usanmadan.

Kalabalıkların içinden,

Işıkların arasından,

Geceye karışmış gölgelerin peşinden...

Bir tek taşımı arıyorum.

Bir zamanlar parmağıma değil,

Kalbime taktığım o kıymetli düşü.

Gözler yorgun.

Ayaklar inatçı.

Düşüyorlar bazen.

Ama kalkınca yine aynı yöne dönüyorlar.

Sana.

Hep sana.

Ne kadar uzak olduğunu bilmiyorum.

Belki bir şehir kadar.

Belki bir ömür kadar.

Ama içimdeki yolların hepsi sana çıkıyor.

Ben başka tarafa yürümeyi bilmiyorum.

Şimdi bu gece Bursa'nın ışıkları altında,

Bir başıma,

Bir sana doğru,

Bir de senden uzağa yürüyorum.

Ve anlıyorum ki;

Bazı insanlar bulunmaz.

Bazı insanlar unutulmaz.

Bazı insanlar ise,

Ne kadar kaybolursa kaybolsun,

Kalbin pusulasında hep aynı yerde kalır.

Ve ben hâlâ,

Yorgun gözlerimle,

İnatçı ayaklarımla,

Kırık umutlarımla,

Düşe kalka sana doğru yürüyorum.

Çünkü kaybettiğim sen değilsin;

Seni severken kurduğum bütün yarınlarım.