"Bir gün son bulacak dünya telaşım,
Ezelden ebede akarken zaman.
Nereye varacak bilmem ki yaşım,
Hayatım her zaman olurken hüsran.
Ömür dedikleri bir nefeslik yol,
Kimi mücrim olur, kimi garip kul,
O gün konuşamaz diller olur lal,
Ecel şerbetini içerken her can.
Ne servet kar eder, ne de saltanat,
Hesaba çekilir her türlü hayat.
Kalp de ümit olur, dilde münacat,
Rahmet kapısını açarken Rahman
Günahım dağlardan yüksek olsa da,
Ümidim kesilmez günah dolsa da.
Gözümden kanlı yaş akıp gelse de,
Af dilemek için diz çöker insan.
Ne kibir kalır ne de enaniyet,
Ne dünya malıyla baki bir servet.
Bir avuç toprakta biter bu müddet,
Kabre kapı açar şimdi her mekan.
Ne diller tercüman olur halime,
Ne sözler yetişir suskun dilime,
Rabbimden niyazım tek bir kelime,
Bir ömür çıkmasın kalbimden iman.
Amelim az amma niyetim vardır,
Kalbimden çıkmayan ümidim vardır,
Hic değil Gaffâr’a inancım vardır,
Rahmetini her an, ederdi ihsan.
Bir gün açılacak amel defteri,
Bilinecek kalbin gizli her yeri,
Heyhat bu dünyaya dönülmez geri,
Mahşerde hesabın görülür her an.
Bir hayır yapmadım yoktur amalim,
Kalmadı takata şimdi mecâlim.
Affet beni Rabbim perişan halim,
Rahmetindir yalnız derdime derman.
Ey Rabbim, kapında bir garip kulum,
Sensiz karanlıktır şimdi her yolum.
Herşey yalan imiş tek gerçek ölüm,
Sana kavuşmayı özledim inan."
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Andeliplehece.blogspot.com




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!