Şefkat Abidesi İnsan Şiiri - Andelip Mehmet

Rahmet yeli eserken, gönlümüzde her zamân.
Bir ümitle açıldı, güllerimiz ufuktan,

Latîf bir nûr inmişti, sanki bize semâdan,
Rahm-i şefkatten doğan, nefesti bize cândân.

Gül gibi arz-ı endâm ederken şimdi canân,
Katre katre bir sabır yazmış kadere Yezdân.

Bir bakışla şâd olur gönlü kırık her insân,
Bir tebessümle bahar olur bu mahzûn zamân.

Kudretin nakşıdır hep, gördüğün latîf nişân.
Hakkın rahmetiyle hep, oldun âleme ihsân.

O şefkatli bir eldir, ezelden gelen Hakk’tan,
Simasında parıldar nice sırr-ı pinhân.

Ana gibi olurdu, rahmetiyle şu cihân,
Bir duâdır bağrında, gece yükselen ezân.

Direği yıkılmayan, sanki sarsılmaz bir hân,
Sabrı engin bir deniz, merhameti çağlayan.

Bir devrân kapanırken, kalpler olurdu virân,
Her gün gül yetiştirip, gül açardı gülistân.

Bir milletin bahtına nur saçardı o imân,
Bir elinde ilim var, öbür elinde irfân.

Şefkat ile büyüdü, içimizdeki vicdân,
Adınla yazılırdı nice kutlu her destân.

Bir cemâl ile bakıp nur olurken ihyâdan,
Sen varsan karanlıklar her zaman olur handân.

Bir gülüşün yeterdi, hayâtımıza her an,
Gül açar taş kesilen kalb-i hazîn-i insân;

Sen yürürken yol olur, izlerinde her mekân,
Bahtı kara olurdu, Sensiz kalsa bu cihân.

...andelip...