Teğet Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

İki insanın birbirine en yakın olduğu an, aslında aynı zamanda teğet geçip gittiği andır. ​Adam ile kadın, hayatın karmaşası ve zamanın kirlenen ritmi içinde birbirlerinin kapsama alanına girer. İçlerinde beliren o yoğun his, zamanla beslenmek, sabırla büyümek ister. Ancak zaman, iki insanı yakınlaştırdığı kadar aradaki mesafeyi ve kaçınılmaz ayrılıkları da inşa eder. ​Aşkın tam ortasında durmaya çalışırlar; fakat ortada durmak, iki ateş arasında kalmak gibidir; tam bir felakettir. Sığınmak için ilişkinin kenarlarına, teğet noktalarına kaçarlar; ama bilmezler ki kenarında durmak bile insanı yakıp yıkan bir afettir. Kaçacak hiçbir güvenli alan kalmamıştır. ​Adam anlar ki; sevmek herhangi bir nedene bağlanamaz. İnsan hiçbir mantıklı gerekçesi olmadan da sevebilir ve bu nedensizliğin ilacı ya da sonucu yalnızca kederdir. ​Kadın ise madalyonun diğer yüzünü görür: Sevilmek, insanın kendi seçtiği bir şey değildir. Birinin kalbinde yer etmek, o insanın yükünü ve hüznünü omzunda taşımaktır. Bu yüzden sevilmek, insanın kaçamayacağı bir derde kaderdir. ​Sonunda Özdemir Asaf'ın dediği gibi; her şey aynı hızda eskir ve kirlenirken, ikisi de birbirinin hayatından tek bir çizgi halinde geçer. Birbirlerine dokunamazlar, sadece teğet kalırlar.