yaşadığım şehir mavi bir kumaş.
yeşilden maviye akan bir derinlik.
boğazın dantel kıyıları gülümser
benimse ruhum kanıyor,
demirden yokuşlarda..
içimde ki korku,
alıp sevdasını insanın uzaklaşan gemiler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hergün siir üreteceksiniz ve size hyrn hyran takip edenler olacak, hyr hyr bence şair doğulur.. buna karar verdim......
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta