yağmur bulutları dolu şehrin üzeri
uzakta çok uzaklarda yağıyor belki
şehrin kuytu sokakları beklemekte
sel afet felaket olur diye
uçurumlar kazılıyor herkesin gözlerinde
yapraksız ağaçlarda bet sesli kargalar
kuşlar kararsız , hiç oralı değil martılar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta