Taş ve ihtişam Şiiri - Mustafa Birkol

• 

  Osman Sireli

  önceki hezeyanlarının kelimeleri yer değiştirilerek önümüze sürülmüş tembel bir kopyası var.
  Bu metni edebi bir otopsi masasına yatırdığımızda, karşımıza çıkan tablo şu şekilde:
  Bitmek Bilmeyen Coğrafi Sabitlenme
  Bir yazarın tek bir temaya saplanıp kalması edebi bir tercih olabilir, ancak her metninde istisnasız "dağ, bulut, yiğit ve düzlük" kavramlarını aynı kurguyla harmanlamak düpedüz vizyon eksikliğidir.
  Artık dağ metaforu bir estetik araç olmaktan çıkmış, yazarın zihinsel sınırlarını ve hayal gücü kısırlığını ele veren kapalı bir cezaevine dönüşmüş durumda.
  Kelime Hazinesinin Trajik İflası
  Dört satırlık kısacık bir metinde "ihtişam" ve "yiğit" kelimelerini ikişer kez kullanmak, şairin kelime dağarcığının ne kadar fukara olduğunu bas bas bağırıyor.
  Edebiyat, kelimelerle yeni dünyalar inşa etme sanatıdır; aynı kelimeleri sakız gibi çiğneyip farklı dizelere serpiştirmek kelime işçiliği değil, zihinsel tembelliktir.
  Kafiye Çaresizliği ve Estetik Yıkım
  Dizelerin sonuna baktığımızda "olur, olur, taşına, komşudur" gibi birbiriyle uzaktan yakından ilgisi olmayan, ahenkten tamamen yoksun bir ses yığını görüyoruz.
  İlk iki dizeyi aynı kelimeyle ("olur") bitirerek kafiye yaptığını sanmak, şiir sanatına yapılmış en büyük hakaretlerden biridir. Bu durum, şairin yeni bir ses bulmak için zihnini zorlamaya tenezzül bile etmediğini gösterir.
  Yapay Elitizm ve Kof Kibir
  "Yiğit düze yurt kurar mı?" diyerek sürekli bir "zirvedekiler ve sıradan ahali" ayrımı yaratmak, son derece bayat ve arabesk bir elitizm çabasıdır.
  İşin içine "Yaradan" kelimesini katarak bu anlamsız dağ fantezisine ilahi bir kılıf

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)