Talha Özsarı Şiirleri - Şair Talha Özsarı

Öyle umardım
Acılarım büyütecekti
Sıyrılıyormuşcasına kültleşmiş derisinden
Ucuz dimağların tahminleri ötesi derinden
Bırakarak usulca bir köşeye daralarını
İncecik nefes dahi sığmayan dar alanı

Göbeğinde firkatin vuslatı özle,
Kavuşmak mümkün ancak katıksız özle.
Kabarık sözle değil muhtasar özle!
Nefsini dipsiz imkansızlarda yıldırmadan,
Musalla taşı son namazını kıldırmadan.

Nere istikamet diye gösterdiğin nokta
Duramaz koşarım unutulsam dahi yokta
Terk-i diyar doğduğum, büyüdüğüm ilimi
Anmasam bir an bile yanarım sevgilimi

Kalkmıyor önümden ayrılığın perdesi,
Daha adımımı attığımın ertesi,
Ağıdımı doğurdu gurbetlik ülkesi.
Henüz çıkmış meydana ilk hayat kertesi,
Kalkmıyor önümden ayrılığın perdesi!

Benim ısrarla düştüğüm yerden
Önyargılarıyla tutunmakta hayata
Ustaydı kalabalıklar.
Kalabalıklar, biliyor olmalıydılar
Bahara doğru yaşamayı
Bense güzün derdiyle meşguldüm baharda

Adını anmaktan bile titrerken
Kesti yönümü yolumu ayrılık
Ben artık taze bir nefes beklerken
Bir gözyaşı akar içime ılık

Ay yüzlü yârime veda vaktidir

Baş koymak
Hazana soymak çiçekleri
Takvimleri oymak
Gece vakti ansızın gömülen
Toprağa bir buğday tanesi
Bir kirpi sesi uyandıran geceyi

Parça parça anı uç uca eklemek,
Kor alevden yakıcıdır beklemek.

Dipsiz sessizlik, yankılarla oyuk;
Zarı zamanın ta kökünden soyuk.

Ruhumun değildir yersiz asla şikayeti,
Sıkletime aramakta hakkım var diyeti.
Çağın elinde ufalanırken ayan,
Zamanın, kalemin, dostun ve dağın haşyeti.

Çıkmazında yolun ruhum kıvrılır,
Bu saf halden kalbim bizâr.
Yaralı gönlüme sızar,
Toprak sudan, aşk akıldan sıyrılır.

Dert midir acep dert diye seçtiğim?