Susuz Ülke Şiiri - Kasım Kobakçı

Plastik kulplardan tutarken dağları aştı bedenim,
Çatlamış dudaklardan süzdüğüm terleri içerim,
Kurumuş çöl ortasında kavrulup düştüm toprağa,
Susuzluktan kıvranarak yanan o zavallı benim.
*
Kırmızı variller dolarken oluktan sular akar,
Suskun duranlarsa asla konuşmadan canım sıkar,
Boş matara elimde sıcağın altında eridi,
Demirden borular paslanmış topraktan çamur çıkar.
*
Musluktan serinlik fışkırıp dereyi aşıp coşar,
Minicik ufak tenekeye sığmayıp dışa taşar,
Suskunluk uzadıkça boğazlarda arttı kuruluk,
Susuz köpeklerin peşinden tepeyi aşıp koşar.
*
Ağır ağır yolda yürürken kollar uyuşup yandı,
Gecenin soğuğu çökerken büyük üşüme aldı,
Karlı tepelerden bakıldığında indi aşağı,
Derin uykulardan uyanan insanlar yalnız kaldı.
*
Yıllardır akan o pınarlar asırlar boyu dinmez,
Çamurlu dereden su içen kayıp yolcular dönmez,
Çöle ulaştıkça bozulan sinirler gevşer hemen,
Derin uçurumdan aşağı atılan ateş sönmez.
*
Kırk derece sıcaklıkta bunalıp eriyip bitsin,
Ufak mataraya sıkıca sarılıp çölde yitsin,
Serin rüzgarlar esince dalgalı mavi denizler,
Uçsuz toprakların ortasında alevlenip tütsün.
*
Bitmeyen çöller boyunca yürüdükçe asil sırdaş,
Yudum alamadığım plastik bidon ağır katı taş,
Plastik kutu çöpleri çölde ışıldar geceleyin,
Susuz ülkenin tam ortasında kaldım canım gardaş.