Susuz Topraklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Ödül ve azap kurguları,
Sadece o kurak kıtanın,
Susuz topraklarında yeşerdi.
*
Gök kubbe eriten bir kazan,
Zemin ise yakıcı bir kül,
Ne kursağı ferahlatacak aş, ekmek,
Ne ağaç, ne de ırmak vardı.
*
Dört bir yan sızlar, kavrulur,
Her taraf, sıcaklık kuyusuydu,
Gezginler ve binekleri ise,
Erirlerdi, bu alevden fanusun dibinde.
*
Kaçacak delik arardı canlar,
Güneşin, o amansız baskısından,
Serap görürdü gözler,
Umutsuzluğun, en derin çukurunda.
*
Ve işte, bu nedenledir ki,
O devrin, kum yolcuları,
Zindan lakabını, layık gördü buraya.
*
Akarsulu, serin ve yemiş sunan vadilerle de,
Mutluluk yurdunu,
Betimleyip, efsaneleştirdiler.