SUSTUM
Sustum...
Çünkü bazı yaralar
kanamaz;
insanın içinde büyür.
Benimki de öyleydi.
Kimse görmedi
içimde yıkılan evleri,
kimse duymadı
gecelere çarpıp duran
o sessiz çığlığımı.
Sustum.
Sana söyleyeceklerimi
bir bir gömdüm içime.
Kırgınlığımı susturdum,
öfkemin üzerini örttüm,
özlemini bile
adını anmadan taşıdım.
Sen gittin.
Ben kalmadım aslında...
Senden sonra
bende kalan adam
eski ben değildi.
Bir tarafım
kapının eşiğinde kaldı,
bir tarafım
gecelerin içinde kayboldu.
Ben ise
enkazın altında
kendi sesimi aradım.
Bulamadım.
Sustum.
Ardından koşmadım.
“Gitme.” demedim.
Çünkü insan
gitmek isteyeni tutarken
önce kendi onurundan
bir parça koparıyor.
Ben yeterince eksildim.
Bir daha
kimsenin ardından
kendimden vazgeçmedim.
Geceleri adını anmadım.
Ama geceler
seni benden iyi tanıyordu.
Yastığım bilir
kaç gece gözlerimi kapatıp
uyumak yerine
geçmişimi seyrettim.
Duvarlar bilir
kaç kez başımı yaslayıp
kimsenin duyamayacağı kadar
sessiz ağladım.
Sen bilmezsin.
Bilmeni de istemem.
Çünkü bazı acılar
anlatılınca küçülmez.
İnsanın içine yerleşir,
sessizce büyür
ve bir gün
insanı kendisine yabancı eder.
Ben sana
yüreğimi verdim.
Sen
içimdeki bütün ışıkları
söndürüp gittin.
Şimdi dönsen...
Beni bulamazsın.
Çünkü sen giderken
kapıda bekleyen adam
çoktan öldü.
Ben,
kendi enkazımdan
kendi ellerimle çıktım.
Üstüm başım yara...
Ama ayaktayım.
Artık susuyorum.
Acımdan değil.
Sana söyleyecek
tek bir söz bile
kalmadığından.
Ve iyi dinle...
Bazı vedalar
“hoşça kal” demez.
Bazı insanlar
hayatından çıkarken
arkalarında kapı bırakmaz.
Duvar örer.
Ben de ördüm.
Adını taşına yazmadım.
Çünkü bazı isimler
mezar taşına bile
yakışmaz.
Şimdi git.
Benim sessizliğimden
kendine bir cevap çıkar.
Çünkü bundan sonra
sana söyleyeceğim
hiçbir şey yok.
SUSTUM.
Ama sakın
bunu affettim sanma.
Ben sustum diye
olanlar unutulmadı.
Ben sustum diye
yaralar kapanmadı.
Ben sustum...
Çünkü artık
seninle konuşacak kadar
değil,
sensiz yaşayacak kadar
güçlüyüm.
Ve bil...
Bir gün
beni gerçekten özlersen,
özlediğin adamı
bulamayacaksın.
Çünkü o adam
senin uğruna
çoktan sustu.
DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
19/09/2026
Kayıt Tarihi : 26.09.2026 00:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!