Süslüman - II Şiiri - Hilmi Eren

Şu benim süslüman kardeşim, bakın,
Gece teheccüdde, sabah kıyamda.
Masivadan uzak, Allah’a yakın,
Gündüzleri ömrü geçer sıyamda.

Sekiz haccı, dokuz umresi varken,
Yine gitmek için can atıyormuş.
Rüyalarından hiç çıkmaz yatarken,
Hasretlik derdine dert katıyormuş.

Gıpta ile bakar hep seyrederim,
Müslüman dediğin böyle olmalı.
Peşinden gözümü kapar giderim,
Herkes kıymetini iyi bilmeli.

Nafileleri hep gizlice yapar,
Nasıl gizli ise tüm âlem bilir.
Camide her zaman ön safı kapar,
Arka safta durmak ona zûl gelir.

İbadeti ona hep gurur verir,
Küçük görür diğer bütün kulları.
Gönlüne ferahlık ve sürûr verir,
O bilir Cennet’e giden yolları.

Dolarlar bankada, alır faizi,
Mübah görür torpil ile rüşveti.
Dışı sizi yakar, içi de bizi,
Saymakla bitmez ki çok melaneti.

Fakir fukarayla hiç işi olmaz,
Tutmaz ihtiyaçlı olan elleri.
Aşağıya bakmak işine gelmez,
Hep tepeden seyir eder kulları.

Keşke kalkmasaydın hiç teheccüde,
Sıradan, basit bir mü’min olsaydın.
Yaptıkların neye yarar, beyhude,
Gösterişsiz, sade bir kul kalsaydın.

Riyakâr Müslüman, yüzler karası,
İman ağacını kemirici kurt.
Münafığın dostu, baş maskarası,
Mü’minin içini kavurucu dert.

O kadar insanı soğuttun dinden,
Hesap günü nasıl olur durumun?
Kork o mahkemeden, o zorlu günden,
Şimdi kıyısından geç uçurumun.