Babama Şiiri - Hilmi Eren

Ulu bir çınar idin,
Güçlüydü kolun babam.
Sığınırdık gölgene,
Korurdu dalın babam.

Kalkardın sabah erken.
Gül saçardın gülerken.
Namazını kılarken,
Açardı gülün babam.

Hep ağırbaşlı, sakin…
Bilmezdin düşmanlık, kin.
Az konuşurdun lâkin
Tatlıydı dilin babam.

Sözünden dönmez, merttin.
Zalime karşı serttin.
Hep verirdin, cömerttin.
Açıktı elin babam.

Kışta, yazda, baharda,
Yağmur, tipide, karda,
Ne kadar kalsan zorda,
Doğruydu yolun babam.

Evlatların severdin,
Evlat acısı gördün.
İçine attın derdin,
Büküldü belin babam.

Ne çare, gelen gider.
Böyle yazılmış kader.
Bir gün bize de gel der.
Gidiyor salın babam.

Mekânına vardın mı?
Makamını gördün mü?
Muradına erdin mi?
Nicedir hâlin babam?