Sultanım...
Sultan, anlayana ne çok şey anlatır da,
Sen anlayabilir misin bendeki seni?
Nasıl ince bir sızı, nasıl narin bir çiçek,
Nasıl saklarım yüreğimde o güzel gözlerini?
Ah be Sultanım...
Sen gonca bir gülün en mahcup hâli,
Bir bahar sabahının en güzel nefesisin.
Yanağındaki gamzende huzur bulduğum,
Gülüşüne koca bir dünya sığdırdığım birisin.
Bir de o gülüşün var ya Sultanım,
Sanki bütün çiçekler seninle açar.
Bir bakışın değse gönlümün kıyısına,
İçimde bin kelebek kanat çırpar.
Ah be Sultanım, nasıl anlatayım sana?
Bir insan bir insana nasıl böyle kıymet verir?
Ne zaman adın düşse dilimin ucuna,
Yüreğim en güzel türküsünü söyler.
Ah benim gamzeli, güzel Sultanım...
Ne taç ister gönlüm ne de bir saltanat.
Senin o güzel yüreğin var ya Sultanım,
Bin ömre bedel, bin dünyaya inat.
Bilmezsin Sultanım, belki de hiç bilmeyeceksin,
Bir gamzeye kaç güzel duygu sığdırdığımı.
Sen yalnızca gül, hep öyle güzel gül ki,
Ben o gülüşte bulayım dünyanın aydınlığını.
Gökyüzüne bakıyorum;
Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.
Seni her özlediğimde bir tanem,
Denizlere bakıyorum.
Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta