Şükür Nefesi Şiiri - Ruhumun Renkleri

Göğsümün dar bahçesi açtı altın bir kapı,
Eski uykum çözüldü, can buldu taze yapı.
Gece yorgun bir gölge, sıyrılıp gitti tenden;
Gün doğdu eşiğime, arındı heves benden.

Dökülen sarı yaprak, sanma ki hazan hüznü,
Hafifletip geçirir ömürdeki kör güzü.
Her solukta bir veda, her alımda bin dirim;
Şu fani emaneti şükürle büyütürüm.

Ağaçlar usul usul soyunur kibirinden,
Rüzgâr bir sır fısıldar toprağın en derinden.
Verdiğim her nefeste tükenir eski cihan,
İçime çektiğim nur, bağışlanan taze can.