KALEM AĞLADI
Ellerim titredi sana yazarken.
Kalemim ağladı, ben de ağladım.
Yüreğimde yanan derdim azarken.
Kalemim ağladı, ben de ağladım.
Sular çekilir,
Balıklar gider,
Yosunlar kalır.
Çiçekler gider,
Yapraklar gider,
Ağaçlar kalır.
Güneş doğmadı bu sabah
Ya pili bitmişti Günes’in.
Ya gözlerim yoktu benim.
Her şey batmıştı sabahtan
Bir şey kalmamıştı akşama batacak
Akşam bana batmıştı
KANA YÜKLEDİK
Toprağı sadece toprak görünce
Bir vatan olmayı kana yükledik
Gafletle delalet kalbe girince
Bir vatan olmayı cana yükledik
KARALANMIŞ DEFTERLER GİBİ
Karalanmış defterler gibi hayatım
Kırış kırış yastık kılıfı yüzümdeki ifade
Fırından çıkan buğulu ekmek gibi
Ucu koparılmış yavan lokması ziyade
Kimseler duymadı sesimizi,
Kara bahtımın kara lastiği.
Kimseler bilmedi derdimizi,
Kara bahtımın kara lastiği.
*
Tersten esti rüzgâr döktü çiçeğim,
Olmadan tomurcuk, dalda kaybettim.
Engelleri aştım dedim güleyim,
Taktılar çelmeyi, yolda kaybettim.
Sevdaya yandım, kül olamadım.
Yasaklanmış sevdalara…
Kirli camlara yansımış
Masum yüzleri.
Bekleşirler arkasında
Çürümüş çerçevelerin.
Şu dağlarda yatamadım.
Yükseklerden bakamadım.
Bir güzelin derdi bende.
Savurup ta atamadım.
Söküp söküp atamadım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!