Sözüm Bitmedi Şiiri - Mustafa Alp

bazen sessiz kalırım.
sözüm bittiğinden değil.
insan her cümlesini o anki öfkesiyle
söylememeli.

ben bunu geç öğrendim.
bir zaman dilim pek çevikti.
her söze yetiştim,
bir tek ardından gidene yetişemedim.

sonra sustum.
bu defa da yenildi dediler.
şu ahali ne meraklı hakem,
meydana çıkmadan mağlubumu seçtiler.

oysa ben eve dönmüştüm,
bir düğmem kopmuştu, onu diktim.
insan bazen büyük bir kavgadan
küçücük bir işi bitirerek çıkar.

kimse görmedi.
görsün diye de yapmadım.
ertesi sabah o gömleği giydim.
elim oraya gidip durdu.

“nerelerdesin?” diye sordular.
buradaydım.
yalnız her gün kendimden haber verip
yoklama kağıdı doldurmadım.

bir zaman derdimi açmıştım,
laf daha ağzımdayken
kendi yarasını gösterdi biri.
benim cümle arada kaldı,
onunkini dinledik.

kızdım elbet.
sonra başka bir gün aynısını ben yaptım.
ne kolaymış
insanın kendi sesinden başkasını
duymaması.

şimdi susarken ona da bakıyorum.
yer mi açıyorum karşımdakine,
yoksa içimden hüküm verip savunmasını mı bekliyorum?

her susuş bilgelik değil,
bazen düpedüz korku.
ben de nice haklı sözümü
“tatsızlık çıkmasın” diye yuttum.

tatsızlık çıkmadı.
herkes güzelce dağıldı.
ben gece su içmeye kalktım,
söylemediğim söz de kalktı.

sana da sustum bir zaman.
anlarsın diye bekledim.
sen yüzüme baktın,
ben başka yere.
sonra beni görmedin diye gücendim.

bugün olsa başka türlü yaparım.
“şimdi konuşamıyorum,” derim,
“ama bu mesele bitmedi.”
insan bir kapıyı çarpmadan da
geri döneceğini söyleyebilir.

bir defterim var.
yarım bıraktığım sayfayı kıvırıp kapatmışım.
aylar sonra açınca gördüm.
son cümlede yüklem yok.

vaktiyle ne yazacaktım,
bilmem.
eski halim cevap vermiyor.
kalemi aldım.
aynı cümleyi tamamlamadım,
altına bugünü yazdım.

çünkü kaldığım yerden sürmek
aynı adam kalmak değil.
bazı sözlerin üstünü çizdim,
birinin yanına “yanılmışım” dedim.

bunu da duysun ahali,
geri dönmek hep meydan okumak olmaz.
insan bazen özür dilemek için
sesini yeniden bulur.

benim de arayacağım biri var,
yarım kalmış bir konuşma.
telefonu açarsa bu defa hazırladığım
nutku değil,
ona borçlu olduğum sözü söyleyeceğim.

bazen sessiz kalırım.
o arada hayat durmaz,
ben de yerimde saymam.
bir şey öğrenir,
bir yanımı onarırım.

sonra dönerim.
“nerede kalmıştık?” diye sormam.
hatırlarım.

✍️