Söz Ve Öz Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Kulübenin ilk kışında pencerelerden biri kapanmıyordu. Rüzgâr, çerçevenin arasından ince bir ıslıkla giriyor; masadaki kâğıtların köşesini kaldırıyordu. Abdi, pencereyi onarmayı her düşündüğünde başka bir iş çıkardı kendine. Odun dizer, bahçenin çitini düzeltir, derenin taşlarını temizlerdi. Sonunda bir sabah menteşeyi söküp tezgâha koydu. Paslı vidalarından biri elinde kaldı. Bazı şeyler dışarıdan sağlam görünüyordu. Buraya taşındığında herkes aynı şeyi söylemişti: “Biraz dinlen, dönersin.” O da karşı çıkmamıştı. Eşyalarını yerleştirmiş, kapının önüne iki saksı koymuştu. Sonra iki saksı çoğalmış; toprağa domates, biber, çiçek ekmişti. Kulübeye her dönüşünde yapacak bir işi vardı artık. Döneceği yer de yavaş yavaş burası olmuştu. Bir öğleden sonra eski bir dostu geldi. Abdi bahçede çalışıyordu. Elindeki küçük çapayı toprağa bırakıp doğruldu. Sarıldılar. Çayı verandada içtiler; önce havadan, sonra eskiden tanıdıkları insanlardan konuştular. Dostu, bardağındaki son yudumu içmeden sordu: “Sen bize niye böyle uzak düştün?” Abdi bir süre derenin sesini dinledi. Anlatabilirdi. Bir hastane koridorunda beklerken açılmayan telefonu, kalabalık bir sofrada gülüşmelerin arasına karışan o cümleyi, yalnız kaldıklarında gelmeyen özrü… Her birinin tarihini bile hatırlıyordu. Fakat bunları sıralayınca, yıllardır içinde taşıdığı şeyin bir hesap defterine benzeyeceğinden çekindi. “Birden olmadı,” dedi. Dostu başını eğdi. Belki hatırladığı bir şey vardı. Belki de yalnızca çayına bakıyordu. Akşama doğru birlikte odun taşıdılar. Bahçe kapısının gevşeyen telini gerdiler. Giderken dostu elini Abdi’nin omzuna koydu. “Yine gelirim.” Abdi, “Gel,” dedi. Bu kez ne zaman geleceğini sormadı. Kulübe sessizleşince ateşin üzerindeki tencereyi aldı. Sofrayı tek kişilik kurdu. Sonra dolaptan ikinci bir tabak çıkarıp elinde bir süre tuttu; temizdi, yerine koydu. Gece, bir kâğıdın başına oturduğunda aklına büyük kırgınlıklar gelmedi. Hep küçük anlar geldi. Söze başlayıp vazgeçtiği kapı önleri, sesini alçalttığı sofralar, kimse duymasın diye yutkunduğu merdiven boşlukları… Kalemi eline aldı. “Biz kimseden sebepsiz yere soğumadık,” diye yazdı. Cümleye uzun süre baktı. Ardından kâğıdı kendine doğru çekti. Söyleyemediklerinin hepsi o tek satıra sığmamıştı. Dışarıda bir yaprak suya düştü. Abdi, pencerenin önünden geçip gidişini izledi; sonra oturup yazmaya devam etti.