Söz Mü Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Bensiz ölmek yok söz mü?"
Diye başlar en büyük aşklar.
"Canım, cicim"lerle,
"Ölürüm sana"larla devam eder yalanlar...

​Bizim hikayemiz de böyle başladı;
Önce güven verdin, sevdirdin kendini.
Sonra yeminler ettin,
"Seni bırakmayacağım" yalanlarını sıraladın ardı ardına.
Aşkın yolu uzundu,
Sen o yolda yapayanlız kaldın

​Acılarıma liman sandım seni,
Bir gün tükenip gitmez korur sandım seni...
Meğer her dokunuşun bir provaymış ayrılığa,
Meğer her kelimen birer kurşunluk masalmış beynime!

​Şimdi içimde ne bir sitem var sana,
Ne de bir "keşke"...
Ama yine de...
İhanet etmesen olmaz mıydı?
İhanete mi layıktı bizim büyük aşkımız?

Sen onu koluna takıp sokaklarda gezerken,
Ben nasıl nefes aldım, duydun mu?
Yüzüne bakıp "seviyorum" derken,
Ben bin kere öldüm gördün mü?

​Ah... Ne hayallerimiz vardı,
Burnun burnumda uyuyacaktım ben.
Şimdi ise canım burnumda uyuyorum!
Ellerim hep yüreğimde,
Gözlerim hep kapıda.
Senden başka herkese kör,
Herkese sağırım.
Ne bir ses, ne bir nefes...
Yüreğimin hâlâ sana ihtiyacı var!

​Saçlarım parmaklarını özlüyor,
Kulaklarım sesini,
Dilim adını anmayı...
Gecenin bu en zehir zemberek saatinde,
Yokluğun odama sisli bir duvar gibi çöküyor.
​Bile bile ateşe atıyorum yanmaya razı bedenimi,

Iterken ellerinin izi kaldı sanki sırtımda...
Hangi duaya el açtıysam adın yara oldu,
Yokluğun ızdırap.
Şimdi ​yağmurlar yağıyor gözbebeklerime,
Ve sular basıyor yüreğimi.
​Korkmuyorum boğulmaktan korkum,
ya sende ölürsen içimde
Kıyamam be kıyamam
Sen bana kıydın ama ben sana kıyamam yar kıyamam
13.09.2026 04:39