Işık küçülüyor, balmumu damlıyor masaya,
Sanki kendi gövdesinden yaşlar döküyor bu aydınlık.
Ben de öyleyim;
Kendi içimde eriyen, kendi karanlığına yenilen...
Bir suçum yok, bir sebebim yok karamsarlığa,
Sadece gökyüzü çok ağır geliyor bugün,
Ve dünya, parmaklarımın arasından kayan ıslak bir toprak gibi.
Kayıt Tarihi : 30.04.2026 22:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!