Abdülhak Abi Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Abdülhak Abi, hatırlar mısın o eski yaz sonlarını?
Henüz betonlar boğmamıştı şehrin o ince bileklerini,
Henüz asfaltın sıcağı, çocukların sesini yutmamıştı.
Sen, cebinde yarım paket tütün ve bir tomar hayalle
En çok da gökyüzünün o "herkese yeten" maviliğine inanmıştın.
Sahi abi, o gök ne zaman bu kadar daraldı?

Hatırlar mısın Abdülhak Abi, hani o dar sokakta,
Bir akşamüstü, bir kapı önünde durup da iç çekmiştin.
"İnsan," demiştin, "kendi içindeki gurbetten asla dönemez."
Şimdi bakıyorum da ellerine, o gurbet nasır tutmuş parmaklarında.
O zamanlar bir şarkımız vardı, hani ıslıkla çaldığımız,
Notaları mı değişti dünyanın, yoksa biz mi sağırlaştık her şeye?

Masanın üstündeki şu ekmek kırıntıları gibi dağıldık Abdülhak Abi.
Her birimiz bir apartman katına, bir memuriyet kederine savrulduk.
Sen hâlâ o eski ceketinin içindeki o büyük boşluğu mu taşıyorsun?
"Geçecek," derdin hep, "her şey bir şiirin son dizesi gibi geçecek."
Geçti de abi, ama biz o dizenin altında kaldık sanki.
Anlat hele, hatırlar mısın biz ne zaman vazgeçtik o büyük kavgalardan?