Sonsuzluk Denizi Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhun derinliğinden doğan sese uymalı,
Bütün zıtlıklar, çetin savaşları bilmeli,
Çıkan gürültüleri, hep uzaktan duymalı.
*
Ritim bulur adımlar, taşlı yollar boyunca,
Uyumsuz akorların, tınısını düzeltip,
Melodi tamamlanır, gece vakti doyunca.
*
Farklı rengin tonları, fırçalarda karışır,
Gökyüzü mavisinde, bulutlar dansa tutuşur,
Işık gölge oynaşır, karanlıkla barışır.
*
Zaman usulca akar, nota kağıtlarında,
Tiz sesler yankılanır, dağların zirvesinde,
Tabiat kucağında, bülbüller dalda ötüşür.
*
Rüzgar, yapraklarını savururken engine,
Nehirler, coşku ile akar gider dengine.
*
Besteler yazılırken, suskunluğun peşinden.
Doğanın kudretini, yansıtırız ruhlardan,
Güneş, sıcaklığını paylaşır ateşinden.
*
Yapraklar hışırdarken, keman sesleri coşar,
Yağmurun damlasından, tınlasın piyanolar,
Yaylar tellere değer, ezgiler dağlar aşar.
*
Yalnızlık kuytusunda, koca dünya birleşir,
Usta eller dokunur, tüm paslanmış tellere.
*
Düşlerin pazarında, sözcükler raks eyliyor,
Cümleler dizilirken, boş beyaz sayfalarda,
Mısralar fısıltıyla, hep destanlar söylüyor.
*
Kalem kağıda küsmez, mürekkep taştığında,
Kelamın sihirinden, evren kurar yepyeni,
Fikirler kanatlanır, engeli aştığında.
*
İnsanlar omuz omuza verdikçe, hep güçlenir,
Taşlardan saray olur, biz yan yana durdukça,
Duygular birleşince, yarınlar filizlenir.
*
Sonsuzluk denizinde, dalgalar yoldaş olur,
Toprakta yeşeren tohum, göğe kardaş olur.