Sönmez Tıbbın Ateşi Şiiri - Kasım Kobakçı

Şifanın o kutsal eli hep omuzunda,
Yokluklardan doğan bilim, dert savucudur.
Karanlık gecelerde bir ışık yolunda,
İnsanı sarmalayan dost, koruyucudur.
*
Bedenler yorgun düşerse, tıp hemen koşar,
Görünmez kalkanıyla tüm acıyı bağlar.
Sağlık elden gidince, kalp korkuyla taşar,
Bilimin gölgesi, bize güveni sağlar.
*
Eskiden bugüne uzanır ulu çınar,
Kitaplar satır satır hep umudu yazar.
Derde derman arayanlar, bilgiyi sınar,
Özenle tedavi eder, sancıyı kovar.
*
Hekimler omuz omuza, durur daima,
Hastaya uzanır eller, şefkatli ve tok.
Yaşamı korumak için, çıkarlar yola,
Onların yüreğinde, hiç karanlık his yok.
*
Nefesler daralınca, o siper canlara,
Kanayan bir yara görse, üstüne titrer.
Şifa dağıtarak koşar, tüm zindanlara,
Merhamet örtüsüyle, her bedeni izler.
*
Görünmez bir kale gibi, kuşatır bizi,
Hastalık pusu kursa da, yıkılmaz duvar.
Silerek yeryüzündeki, en derin izi,
İnsanın etrafında, bir koruması var.
*
Bilimin ışığı sızar, hücrelerime,
Ateşler içinde yansam, ferahlık verir.
Şifa umudu yerleşir, cümlelerime,
Buz tutmuş ellerim bile, sevgiyle erir.
*
Asırlar geçse de, sönmez tıbbın ateşi,
Sağlığın bekçileridir, bu beyaz saflar.
Dünyayı aydınlatır hep, şifa güneşi,
Kutsal bir yemini saklar, sessiz taraflar.