Sönüyor Hayat Şiiri - Kasım Kobakçı

Karardı ömür, boğuldu ışık, derinden derin, kanlı yerlerde,
Çürüdü gençlik, sarsıldı beden, ömrüm gurbette, yaban ellerde,
Korksun zalimler, çıksın semaya, emek çığlığı, işçi feryadı,
Emek ve çile, ezik dehşetle, kırıntı kalmış, derman kalmadı.
*
Doluyor zindan, çöküyor şafak, ağır mı ağır, dar ocaklarda,
Kırıldı kemik, büküldü bilek, gençliğim sürgün, kor tuzaklarda,
Titresin beyler, vursun göklere, mazlum öfkesi, dehşet çığlığı,
Emek ve çile, boğuk vahşetle, küller saçılmış, yakar varlığı.
*
Kanıyor yara, sönmekte umut, boğuk mu boğuk, zulmün ağında,
Soyuldu deri, dağlandı yürek, varlığım tutsak, kan batağında,
Kahrolsun hanlar, aşsın bulutu, kullar efganı, işçi isyanı,
Emek ve çile, biçik nefretle, zincirler kalmış, çekilmiş kanı.
*
Çatlıyor toprak, kopmakta tufan, keskin mi keskin, zencir altında,
Biçilmiş gençlik, kavrulmuş ciğer, hayatım mahpus, zindan katında,
Sarsılsın tahtlar, varsın fezaya, ezilen ahı, mazlumun yası,
Emek ve çile, yanık gazapla, kırbaçlar kalmış, çökmüş dünyası.
*
Sönüyor hayat, çökmekte gece, kara mı kara, ölüm yolunda,
Tükenmiş kudret, yarılmış sine, benliğim esir, cellat kolunda,
Bilsin zorbalar, delsin gökleri, emekçi hıncı, işçi fermanı,
Emek ve çile, vuruk tedhişle, iskelet kalmış, bitmiş dermanı.