Sonbahar'a Mektup Şiiri - Gülşen Tosun

Bir vakit yaratsam, durup dinlensem
Papatyanın solgun yüzünde kendimi bulurum
Acısı benim acım, yaprak yaprak dökülen

Sevda suya karışıyor, izi kalmıyor;
Gözlerin o kadar derin ki
Dibinde kaybolan gemiler bile ürperir

Aşktan başka kimsem yok bu şehirde,
Tanıdık bir yüz arıyorum kalabalıklarda
Fani ömür bir uzun sonbahar,
Dudaklarımda yudumladığım su dahi yorulur bu mevsimde

Kuşlar maviliği bulmaya uçmuşlar
Geride üzgün bir akşam, hüzzamlı bir beste
Ay, göğün karanlık denizlerinde
Yelkenlerini şişiriyor, sessizce süzülüyor gündüzlere

Nasıl büyümüştü bir anda içimde bekleyişler,
Ve nasıl eskir güzellik, sana gösterir zaman
Ama yaşamak yine de güzel,
Yolun ucunda bir ışık, bir umut sönmeden

Yollarından sızdıran sonbahar,
Hüznünü yürüyüşlere dönüştürüyor
Oradan seyretmek yerine,
Gir hayatıma
Kal benimle, kış gelmeden