Adı Sen Şiiri - Gülşen Tosun

Bir nehir geçiyor içimden, adı sen
Yazın ortasında yarılmış bir meyve gibi
Saçılmış günler, toplanmıyor artık

Gölgeni yolladın, güneşi değil
Anladım sevmek, taşımak değil
Yakınmak da değil, sessizleşmek de
Sen olmaktı her şeyin başlangıcı

Nehirler birleşir, bulanmadan
Resimlerde kalır belli belirsiz yüzün
Su taşı dürtüyor kenarları
Işık gözlerinden taşmış demek

Bakmayın etrafımda dönenlere
İçim genişliyor bir kere
Hepsi senindir, her saat, her mevsim
Doğmamda ölmemde hep sensin

Temmuz yırtılıyor, akşam bitiyor
Akşam değil, bir şey bitiyor aslında
Seni boşluğa bıraktım bilerek
Gel, hiçlikte buluşalım sevdiğim
Oturup karanlığı konuşalım