Son Veda Şiiri - Gülşen Tosun

Ben kalbinden uzakken, fırsat kaçırmayarak,
Bir yabancı süzüldü, gülüşünü çalarak
Ben yollarda tükenip adını sayıklarken,
Sen başka birinin gönlünde, beni hiç anmayarak

Hani her ayrılıkta “bekle” demiştin,
Gözlerime bakarken yeminler etmiştin
Şimdi o yeminlerin savruluyor rüzgârda,
Beni bir yolcu sandın, kalbinden silmiştin

Mektuplar yazdım sana, her biri bir yalnızlık,
Sensiz geçen her gece bir asırdı, bir karanlık
Belki bir gün anlarsın, bu yangının sırrını,
Ama artık geç kaldı, dönülmez bu ayrılık

Ben kalbinden uzakken, sen kalbini açtın mı?
Yabancı bir nefeste kendini buldun mu?
Ben her sabah sen diye uyanırken gözyaşıyla,
Sen başka bir sabahı sararken, beni duydun mu?

Hatıralar bir deniz, dalga dalga vururken,
Kıyında ben beklerdim, sen gidiyordun erken
Martılar haykırırdı adını rüzgârlara,
Ben susardım içimden, en derinden kırılırken

Bir gün dönüp bakarsan, bulamazsın izimi,
Sildim bütün resmini, yaktım son mektubunu
Kalbim artık bir liman, yasaklı bir gemiyim,
Gelme sakın geriye, unuttum o sözünü

Ne fırsatlar kaldı, ne o eski sıcaklık,
Ne kalbinde bir yer, ne gözünde bir ışık
Ben kendimi topladım, sensizliğe alışık,
Sen başka bir bahçede açan solgun bir varlık