Maviden Geriye Kalan Şiiri - Gülşen Tosun

Gökyüzü maviliğinden soyunurken
Sessizce bir gece perdesi iner pencereme
Yıldızlar uzaktan bir bir uyanırken
Gönlüm o karanlıkta yalnız kalır

Bulutlar dağılır, rüzgâr susar,
Sokak lambaları sırayla yanar
Bir serin ürperti geçer içimden
Hasretin ateşi yeniden harlanır

Denizin gözlerinde bir hüzün büyür
Dalgalar kıyıya vurup geri döner
Kumlara yazılmış ismin silinir
Her iz, her hatıra kalbime gömülü

Ay, bulutların arasından süzülür
Bir eski şarkı gibi içime dolar
Penceremde mahzun bir yalnızlık var
Geçmişin gölgesi peşimi bırakmıyor

Şimdi bütün şehir uykulara dalmış
Bir ben kaldım, gözlerim yollarda
Soruyorum karanlığa, nerede o ses?
Cevap yok, gece yine beni soruyor

Gökyüzü maviliğinden soyunuyor ya,
Ben de üzerimden umudu çıkardım
Belki bir sabah yeniden doğar diye,
Yüreğimde kırık bir ışık sakladım

Olur da bir gün geri gelir mavi,
Diner gönlümün sızısı
Şimdi mazi omuzlarımda yük,
Üstüme çöker hasretin yası

Gökyüzü maviliğinden soyundu artık,
Geceye bıraktı bütün denizleri
Ben de yüreğimden sildim son umudu,
Sildim senden kalan bütün ezgileri