Son Tren Şiiri - Erdoğan Çam

Seni yağmurlu bir istasyonda gördüm,
Gece son treni bekliyordu raylarda.
Saçlarından süzülen birkaç damla
Sessizce ölüyordu omuzlarında.
Elinde eski, kahverengi bir bavul,
Gözlerinde uzak şehirler vardı.
Gelen herkes bir yerlere yetişirken
Senin yüzünde geciken bir ömür durardı.
Yanına gelip adını soracaktım,
İçimden bin türlü cümle geçiyordu.
Tam dudaklarımı araladığım anda
İstasyonun bütün saatleri duruyordu.
Tren geldi; duman sardı her yanı,
Yüzün belli belirsiz kaldı sisinde.
“Beni bekle,” dedin mi, bilemedim;
Bir sıcaklık duydum yalnızca içimde.
Ardından vagonlar geceye karıştı,
Raylarda uzun bir inilti kaldı.
Sen karanlığın içinde kaybolurken
Elimde sana ait bir bilet vardı.
Üzerinde ne şehir ne tarih yazıyordu,
Yalnız iki kelime seçiliyordu:
“Geç kaldın…”
Yağmur mürekkebi yavaşça siliyordu.
Yıllar sonra aynı yere döndüğümde
Ne istasyon vardı ne paslı raylar.
Yaşlı bir adam yüzüme bakıp,
“Buradan hiç tren geçmedi,” dedi.
Eve vardığımda cebimdeki bileti
Titreyen ellerimle yeniden açtım.
Bu kez üzerinde benim yazımla:
“Bir sonraki rüyada bekle,” yazıyordu.