Şeftaliyi Elleme Şiiri - Erdoğan Çam

Bahçende şeftali olmuş,
Al yanaktan bala dönmüş,
El uzattım “Dur!” dedin de,
Dokunmadan aklım gitmiş!

Aman kız, şeftali nazlı,
Tüyü ince, kendi ballı,
“Isırayım mı?” diye sordum,
“Yavaş hele, pek meraklı!”

Sıkma aman, berelenir,
Çok beklersen de ezilir,
Dalından mı vereceksin,
Sepetinden mi seçilir?

İncir açmış yaprakları,
Saklamış en tatlıları,
“Bir tadına baksam?” dedim,
Dedi “Geçme sınırları!”

Üzümünü sıkma dedin,
Şeftaliye bakma dedin,
İncirinden tatma dedin,
Ben bu bahçeye niye geldim?

Aman aman, dalı eğme,
Olgun meyveyi yere değme,
Vereceksen gönlün ile,
Sonra “Kim aldı?” diye gezme!

Gece oldu ay doğuyor,
Bizim bahçe ısınıyor,
Ben kapıya yanaşınca,
Senin perde kapanıyor.

Perde kapalı, lamba sönük,
Ben kapıda boynu bükük,
“Gel” desen de girsem içeri,
Sabah çıkar mıyım? O şüpheli!

Şeftaliyi dalda bırak,
İncirini örtme merak,
Meyve bahane güzelim,
Bahçıvanın niyeti… muğlak!