Son Misafir Şiiri - Meryem Kozak

Bir gün kapım çalınacak sessizce,
Ne ayak sesi, ne selam…
Yalnızca derin bir huzur bırakan
Bir misafir girecek içeri.
Gözlerim kapanacak dünyaya,
Ama başka bir pencere açılacak kalbime.
Anlayacağım ki,
Ömür denen şey;
Bir han odası yalnızca…
Ve ben orada konaklayan bir yolcuyum.
Arkamda kalan neyse,
İyi olan kalsın.
Kırdıklarım için içim titrer belki,
Ama bilirım:
Affı en iyi bilen, Rab’dir.
Ölüm…
Karanlık değil,
Daha büyük bir ışığın eşiği belki de.
Ve ben o eşiğe,
Başım eğik, kalbim uyanık varmak isterim.