Son hüsran Şiiri - Duygusuz Şair

SON HÜSRAN

Kapanan defterin sayfaları soldu,
Çektiğim çileler ömrüme doldu.
Vefasız bir elden zehir içmişim,
Benim de bu hayatta kaderim buydu...

Sırtımı dayadığım o koca çınarlar bile kurudu,
Bense tek başıma dimdik durdum bu ayazda.
Ne kimseye el açtım ne de diz çöktüm,
Sadece yutkundum, biriktirdim her şeyi içimde.
Herkes yerini, yurdunu belirledi nihayet,
Sen o parlak dünyanı seçtin, bense bu dilsiz öfkemi.
Yüzüme bakacak dermanın kalmadığında anlarsın gerçeği.

Kafamı kurcalayan ne varsa kopardım attım,
Kendi kendime söz verdim, tek bir adım bile atmam geriye.
Kıymet bilmek büyük bir erdemmiş bu devirde,
Fakat sen o değeri taşıyacak kumaşa sahip değilmişsin.
Söylemek isteyip de dilimin ucuna gelmeyen o ağır sözleri
Şimdi bu satırlara satır satır döküyorum.

Bakıyorum da şimdi o kaygısız tavırlarına, yalandan gülmelerine.
Kimi yanındakine sığınır, kimi unuttum deyip kandırır kendini.
Ben bu dilsiz yarayla her gün biraz daha kendime çekiliyorum,
Ama sen hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyorsun.
Bu saatten sonra ne sesim sana ulaşır ne de bu içimdeki yangın seni bağlar,
Sen benim ömrümde dindiremediğim o büyük yanılışımsın artık.

Şimdi ne diyor Duygusuz Şair biliyor musun?
Kader der geçeriz belki de bir gün,
Ama açtığın o yaraların hesabı mahşere kaldı.
Kalbimin kapılarını kapattım, anahtarını da kuyuya attım,
Bundan sonra içimdeki bu sessiz duruş benim en büyük yeminim olsun.

Mühür : Duygusuz Şair
© 2021Duygusuz Şair.