Söz verdim Şiiri - Duygusuz Şair

ANTOLOJİ.COM - RESMİ ESER KAYDI
Şair: Duygusuz Şair
Kayıt Tarihi: 25 ARALIK:2023- 17:40
--------------------------------------------------

Seni hafızamdan söküp atmak için kaç geceyi feda ettim,
Kaç kere kendi kendime söz verdim adını dile getirmemeye?
Ama ne zaman bir sessizlik çökse üzerime birdenbire,
Zihnimin en karanlık köşesinden yine sen çıkıyorsun.
Çaresizlik dediğin şey meğer bir insanın kendi içinde mahsur kalmasıymış,
Hiçbir yere gidememek, hiçbir sözle rahatlayamamakmış.
Ben senin o soğuk gidişinle gömüldüm bu sessizliğe,
Her nefeste içimdeki o büyük boşluğu büyüttüm çaresizce.

Sözlerin birer mermi gibi saplanmış zihnime, duruyor hala,
Hani sen benim bu dünyadaki tek sığınağımdın?
Hani ne olursa olsun elimi bırakmaya ar ederdin?
Hepsi birer maskeden ibaretmiş meğer, hepsi yalanmış.
Sen kendi konforuna baktın, kolay olanı seçip kaçtın,
Bense senin sırtıma yüklediğin bu ağır yükün altında kaldım.
Kimseye dökemedim içimdeki bu zehirli yarayı,
Dışarıdan dik durdum ama içeride parça parça olmaktan kurtulamadım.

Bir feryat koparsam duyanlar acır halime sanırdım,
Meğer en büyük acılar insanın kendi içinde sessizce can vermesiymiş.
Gözlerimi her yumduğumda o duygusuz bakışın çivileniyor aklıma,
Hani o yüzüme bakıp da hiç acımadan arkana döndüğün an...
Ne çok inanmıştım ben senin o yapmacık duruşuna,
Ne çok değer verip başımın üstüne koymuştum seni.
Karşılığı bu mu olacaktı verilen o kadar temiz duygunun?
Beni böyle bir başıma, karanlığın ortasında çaresiz bırakmak mıydı?

Zaman geçer, her şey unutulur derlerdi yalandan,
Ama zaman sadece acının biçimini değiştiriyor içimizde.
Sen başkalarının hikayesinde figüran olmaya giderken,
Ben senin bıraktığın bu seneryonun başrolünde kaldım.
Sitemim kadere değil artık, ben kaderi çoktan geçtim,
Sitemim kendi gözü kapalı inancıma, kendi saf yüreğime.
Duygusuz Şair diyorlar adımın geçtiği her ortamda,
Bilmiyorlar ki bizi bu hale getiren senin o büyük kalleşliğindir.

Hangi kelime temizler seni zihnimden, hangi unutturuş yitirir?
İçimde yaktığın bu ateşi söndürmeye kimin nefesi yeter?
Kendi ellerimle gömdüm ben o samimi, o güzel günleri,
Senin gibi insanlar anlamaz gerçek bir adanmışlığın değerini.
Şimdi ne kadar ah etsem azdır senin o umursamazlığına,
Bizi bu uçurumun kenarına getiren senin o kibir dolu halindir.
Gözün aydın olsun, bir adamı yaşamadan öldürmeyi başardın,
Ama unutma, bu dünyada hiçbir ah karşılıksız kalmaz.

Ağır dertler çöker üzerime her günün sonunda derinden derine,
Düşüncelerim birer zincir gibi sarar bedenimi.
Sen gittin gideli bu yürek umut etmeyi unuttu tamamen,
Sadece bir mucize bekler gibi durur öylece, gelmeyeceğini bile bile.
Aklımda çınlayıp duran o son soğuk cümlen var ya,
"Bitti" deyip kestirip attığın, hiç arkana bakmadığın o an...
İşte o an durdu benim zamanım, işte o an bitti gençliğim,
Geriye sadece senin bıraktığın bu yorgun beden kaldı.

Kaç kere yemin ettim seni bir daha mısralara taşımamaya,
Kaç kere ant içtim kendi kendime adını defterden silmeye.
Ama bu kalem sadece seni yazarken böyle kanıyor,
Seni yazmak benim bu dünyadaki en büyük cezam oldu.
Duygusuz Şair derler ama bu mısralar giden bir ömrün ağıtıdır,
Bu çaresiz bekleyiş beni günden güne yok eder.
Varsın bu yolun sonu karanlık olsun, varsın kimse duymasın sesimi,
Ben bu yükü taşırım ama sen bu vebalin altında ezileceksin.

Son kez bakıyorum geride bıraktığın o döküntülere,
Sana dair ne kaldıysa içimde, hepsini bu son mısralara gömüyorum.
Aklımda bıraktığın o ağır acıyla, o derin sızıyla kalacağım belki,
Ama sen bir ömür boyu kendi vefasızlığının gölgesinde yaşayacaksın.
Duygusuz Şair derler bana, bu adı iyi kazı zihnine,
Çünkü bu ad senin ömrün boyunca unutamadığın en acı dersin olacak.
Geriye dönmek istesen de o kapılar bir daha açılmaz sana,
Sen benim bu dünyadaki en büyük yarım ve en derin ahımsın.