Son Güz Şiiri - Kasım Kobakçı

Mini mini ayaklar, küçücük sedirlerde,
Göğe yükseliyor bak, taştan inançla gündüz.
Bilerek ayrılmışlar, bu kırgın şehirlerde,
Kesmiş soğuk bıçaklar, toplumu koymuş öksüz.
*
Bir kandil ışığıdır, bu canlar halesinde,
Ulaşsın sığınağa, kalbimin haznesinde,
Durulsun son ezgiler, alemin kubbesinde,
Gelecek karar versin, ufukta parlar nur yüz.
*
Mini mini ayaklar, üşüyen sokaklarda,
Dumanla kaplanıyor, nur yüzler konaklarda.
Kasten yabancılaşmış, komşular uzaklarda,
Biçmiş paslı demirler, meydanlar kalmış sözsüz.
*
Bir mum alevi gibi, nur yüzler her ocaktan,
Sığınsın saf limana, kalpteki her bucaktan,
Dinsin bütün fırtına, nur doğsun ak şafaktan,
Son sözünü söylesin, uzansın yollar dümdüz.
*
Mini mini ayaklar, bu ülkenin bağında,
Gölgeler büyüyor bak, taşlaşmış kor dağında.
Bilerek bölünmüşler, insanlar öz çağında,
Yarmış teller ortadan, kalpleri koymuş güçsüz.
*
Bir çiğ tanesi gibi, adımlar al seherden,
Ulaşsın o çıpalar, pas tutmayan cevherden,
Silinsin son ağıtlar, arınsın can kederden,
Müjdeyi versin zaman, nur yüzle bitsin son güz.