Son Güz Çığlığı Şiiri - Dursun Özden 3

son güz çığlığı

ve tüm o hırsız, arsız, nursuz, kirli, mimli ve sabıkalı düzende
ve aptal, şapşal ve suskun halk; o hasmıyla, omuz omuza ise
ve celladını alkışlayanlara ve şeytan taşlayanlara, hele bir bak
ve kendini sırdaş aynada göreceksin, hem kahrından öleceksin

ey! şiir atlı süvari alayı nöbette, sarıkamış'ın donu çözülür hepte
ey! vatan akkor, dirilir anıt taşlar ahlat’ta, kanlı dudaklar mosmor
ey! kimsesizler gömütlüğü çatısı isimsiz, başucu taşı lacivert-mor

gündoğdu; eski anılar, yeni yitik zaman ışığında yaşam, pek zor
gündoğdu; ey yitik-bitik canlar! özüne dön ve kendine hesap sor
gündoğdu; artı-değere el koy ve o düşe düşen aşkları, hayra yor

aşkla; turnalar zamanı çileli-acı göç, anadolu bacıları çığlığı folklor
aşkla; sarı başak, harman yeri, alın teri, geçmedi emek pazarı, bor
aşkla; yerli malı haftasında ata tohum ek-çiçek dik, ahi aşkı tek yol
aşkla; andımız kurtuluş-kuruluş destanı, sebil sevdamız kar ile kor

hey! güneş topla hayrat-sebil çeşme suyu iç, aksaray pınarı, hor hor
hey! ateşin diyetini alan komutana aşk olsun, ida-turuva yiğidi hektor
hey! kaç yitik adres taşı aradın? son güz sarısı, kanayan aşktı, amor
hey! dünyanın 99 hali-gör, yoleri gezgin dervişi-beni, yitik aşklara sor.

dursun özden