Son Çiçek Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Pencere pervazına vuran sonbahar yaprağı,
İçimdeki gurbetin tuvaline düşen ilk sarı leke.
Uzak bir şehrin saatine ayarlı bu kalp,
Sensizliğin tik taklarıyla yoruluyor her gece.
Göğsümün kafesinde çırpınan o yorgun kuş,
Yalnız senin adını fısıldıyor esen rüzgâra.

Kahve fincanının dibinde biriken o koyu telve,
Haritası çıkarılamayan hasret coğrafyam.
Gözlerinin yeşilini unuttuğumu sandığım anlarda,
Bir sokak lambasının sarı ışığı vuruyor yüzüme;
Ve içimdeki bütün barikatlar yıkılıyor birer birer,
Seni özlemenin o acımasız ve tatlı zelzevesiyle.

Yatağın sol yanındaki boşluk,
Yıllara meydan okuyan derin bir çukur şimdi.
Ne zaman ellerimi uzatsam o soğuk tarafa,
Parmak ucumda senin yerine sadece gecenin sisi kalıyor.
Yorganın kıvrımlarında hâlâ tütüyor uykusuzluğun,
Ve sensiz uyanılan her sabah, yeniden doğan bir cehennem.

Telefonun ekranına düşmeyen o hayalet bildirim,
Odada yankılanan en sağır edici çığlık.
Her arama sesinde irkilen kalbimin atışları,
Hayal kırıklığının gri sularında boğuluyor
Mesaj kutumda saklı duruyor o eski kelimelerin,
Okudukça yeniden kanayan en eski ezberim.

Aynaya yansıyan bu yabancı yüzde,
Senin bıraktığın derin hatıraların izleri var.
Göz bebeklerimin ta ortasında kurulmuş o taht,
Hâlâ senin dönüşünü bekleyen kilitli bir kapı.
Zaman akıp gidiyor avuçlarımdan kum tanesi gibi,
Ben ise bir rıhtımda kalakalmış paslı bir çapa gibiyim.

Mutfak masasında karşılıklı duran iki bardak,
Biri tamamen boş,
diğeri dünden kalan suyla buz tutmuş.
Aradaki mesafe dağlar kadar uzun;
Ve ben bu masada,
seninle içtiğim o son çayın demiyle,
Gecenin sabaha kavuşmasını
bekliyorum sessizce.

Şimdi hangi gökyüzüne baksam gözlerin ora,
Hangi bulutun arkasından süzülse o yarım ay,
İçimdeki hasret nehri taştı taşacak kıyılarından.
Sen başka bir iklimin rüzgârıyla ısınırken,
Ben bu ayaz odada,
sadece senin adının gölgesine sarılıp,
Gözyaşlarımla suluyorum
içimde açmayan o son çiçeği.