Son Acı Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık tünelde, tek yürüyorum,
Işık olmasa da, iz sürüyorum,
Tabansız çarıkla, ben çürüyorum.
Kanıyor ayağım, taş durağında,
Çatladı dudağım, çöl kurağında,
Geçiyor kuşaklar, gam uzağında.
Nefesim sayılı, menzil uzaktır,
Ölümün geçidi, ıssız kuraktır,
Ne ışık ne su var, dönüş tuzaktır.
Sonuna dek gitmek, derdi silecek,
Son acı, nağmeyi değiştirecek.
*
Zifiri gecede, dağ aşıyorum,
Kuşaktan kuşağa, yük taşıyorum,
Dikenli vadide, zor yaşıyorum.
Tabanım delindi, taşlar eriyor,
Boğazım kurudu, yara veriyor,
Yılların kuşağı, hüzün seriyor.
Soluğum tükendi, ırak zamanda,
Umutsuz bir yolda, kayıp dumanda,
Ne gölge ne pınar, yoktur limanda.
Varılan son nokta, zincir kıracak,
Bu büyük ızdırap, nağme kuracak.
*
Işıksız dehlizden, ben geçiyorum,
Kırık dökük taştan, yol seçiyorum,
Kurumuş çeşmeden, dert içiyorum.
Adımlar kan sızar, izler kalıyor,
Susuzluk kavurup, kora dalıyor,
Her kuşak geçerken, ömrü çalıyor.
Nefesim daraldı, ecel elinde,
Çaresiz bir yönde, hazan selinde,
Dönüş yok, su da yok, dağın belinde.
Yürüyüş sürerek, sonu bulmalı,
Son sızı, nağmeye dönüş olmalı.
*
Görünmez ufuktan, çok uzaktayım,
Yağmursuz, bulutsuz, sert kuraktayım,
Kuşaklar boyunca, son duraktayım.
Yırtık pabuçlarla, tenler çürüyor,
Kanayan tabanlar, hepten yürüyor,
Susuzluk dudağı, yasa bürüyor.
Sayılı soluklar, bitiş yoludur,
Karanlık geçitler, keder doludur,
Ne ışık ne dönüş, yazı kuludur.
Son acı çekilip, çile bitecek,
Değişen nağmeler, özgür ötecek.
*
Kördüğüm dehlizler, sabrı siliyor,
Yılmayan adımlar, yolu biliyor,
Gelecek kuşaklar, ümit diliyor.
Sivri taş öpüyor, bak ayağımdan,
Damla su geçmiyor, hiç dudağımdan,
Yorgunluk akıyor, bu kuşağımdan.
Nefesim tükendi, can soluksuzdur,
Ecelin yokuşu, hep umutsuzdur,
Ne fener ne pınar, gök ufuksuzdur.
Duraksız yürüyüp, sona gitmeli,
Büyük dert nağmeyi, yeni etmeli.
*
Karanlık çökerken, geri atmadım,
Yırtılan çarıkla, yola yatmadım,
Kuşaklar geçerken, ümit satmadım.
Çakıllar keserken, ökçe kanıyor,
Kuraklık vurdukça, boğaz yanıyor,
Görenler bu seyri, bitiş sanıyor.
Nefesim sayılı, geçitler dardır,
Ölümün vadisi, ahu ve zardır,
Ne ışık ne su var, ne dönüş vardır.
Son büyük sızıyla, acı dinecek,
Değişen nağmeler, kalbe inecek.
*
Yürürüm durmadan, dehliz derinde,
Bir ışık parlamaz, göğün yerinde,
Kuşaklar üşüyor, gece serinde.
Tabanlar soyuldu, haşin topraktan,
Dudaklar yarıldı, ağır kuraktan,
Yine de gelirim, binbir uzaktan.
Sayılı soluklar, sona ulaşır,
Bu umutsuz yolda, gölge dolaşır,
Dönüşsüz, ışıksız, kader bulaşır.
Son acı her derdin sonu olacak,
Yeni bir nağmeyle, ahenk dolacak.
*
Karanlık tünelde, taş oyuyorum,
Adımlar atarken, iz koyuyorum,
Kuşaklar sesini, hep duyuyorum.
Tabansız ayaklar, düştü yaraya,
Susuzluk keserken, girdi araya,
Yılmadan giderim, bakmam karaya.
Nefesim biterken, menzil bilinmez,
Ölümün hüzünlü izi silinmez,
Ne su var ne ışık, duvar delinmez.
Ölüme dek yürür, derdi silerek,
Sızıyı büyütüp, nağme bilerek.
*
Sonu yok dehlizde, bendi aşarım,
Zifiri zulmette, sabrı taşırım,
Kuşaklar bağrında, diri yaşarım.
Çakılda yürürken, taban yarılsa,
Susuzluk yüzünden, dudak kırılsa,
İlerler adımlar, yollar sarılsa.
Sayılı nefesler, ömrün sonunda,
Umutsuz geçitler, ecel yolunda,
Ne ışık ne dönüş, zaman kolunda.
Son acı büyüyüp, derdi boğacak,
Değişen nağmeyle, kuşak doğacak.