9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Karanlık tünelde, tek yürüyorum,
Işık olmasa da, iz sürüyorum,
Tabansız çarıkla, ben çürüyorum.
Kanıyor ayağım, taş durağında,
Çatladı dudağım, çöl kurağında,
Geçiyor kuşaklar, gam uzağında.
Nefesim sayılı, menzil uzaktır,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta