Sömürünün Gölgesinde

Metalik bir uğultu kuşattı yeryüzünü,
ses değil, göğü delen amansız bir yasa.
Tezgâha düştü göğsümüzün sol yarısı,
en çok artıranın mülkü şimdi
insanın teninden sökülen kadim sıcaklık.

Meydanlara yaldızlı tahtlar dizdiler,
bacakları çürük, içi buzdan fukaralık.
Bir çocuğun bükülen dudağı,
büyük masalarda unutulmuş bir bardak soğuk su gibi
takas edildi gürültülü banknotlarla.

Kuruş kuruş yükseldi sağır duvarlar,
"İtaat et" demediler, "doğarken borçlusun" dediler.
Bileklerde demir soğukluğu yoktu bu kez,
görünmez bir vade, ömre yayılan dilsiz sızı.

Hışırdıyordu kâğıt parçaları,
tatlı, zehirli, afyonlu...
"Büyüyoruz" dedi kulelerden o kibirli sesler,
oysa dipten çekiliyordu ilk berrak su.

Bir ninni zerk edildi hafızamıza:
Özgürlük, plastik torbaların dar hacmi,
İyilik, çelik bir kasanın kilit tıkırtısı...
Gözbebeklerimizi kör etti parlak etiketler.

Işığı da çaldılar sokak tezgâhlarına,
üzerine bir logo basıp fırlattılar önümüze.
Hakikat, ambalajlı bir paket artık,
vicdan, iki gürültü arasında kesik bir nefes.

Her geçişte çelik turnikelerden,
bir parça daha eksildik, ruhumuz duymadı.
Neon ekranlar soluk yüzümüzü aydınlattıkça,
arkamızda devleşen karanlık gölge,
yuttu bizi yavaşça.

Yine de...
Bir köz nöbet tutuyor küllerin altında.
Henüz kirlenmemiş bir çocuğun uykusunda,
dünyanın uğultusunu reddeden o derin,
o dürüst sessizlikte...