Solgun Eylül Şiiri - Ela Yücel

Solgun bir Eylül'dü, o yıl zamanı bir elbise gibi üzerimde taşıdım. Sonbahar günleri tenime değen pamuklar gibi usulca salınıyordu çevremde. Ama yazın közleri son nefesini verip de yitip giderken, Kalbim soğudu, içimde yalnızca boş ritimler yankılandı. Sonra o yükseldi, dolunay kadar parlak, Ve ruhumun en kuytu dehlizlerine süzüldü. Bütün zırhım ayaklarımın dibinde bir yığın hâlinde dağıldı. Kışım yerini sıcağa bıraktı, Ben onu uykuya dalana dek şarkılarla avuturken. O, bir nilüfer gibi süzülüp gider. Düşüncelerinin yüzeyinde nazikçe, Bedeni suyun üzerinde salınır. Tutkunun ya da yoğunluğun ağırlığına kapılmadan, Üzerinde süzüldüğü derinliğin farkında bile olmadan. Ve kendine bende bir yuva bulur. Çünkü talihsizliğin ektiği ne varsa, Dokunuşumun biçip kaldıracağını bilir. Bütün zırhım ayaklarımın dibinde dağılıp gider. Kışım yerini sıcağa bırakır, Ben onu uykuya dalana dek şarkılarla avuturken. Bütün zırhım ayaklarımın dibinde dağılıp gider. Kışım yerini sıcağa bırakır, Ben onu uykuya dalana dek şarkılarla avuturken.