Meyve Şiiri - Ela Yücel

Kaç kış geçti içimden, kaç bahar eskidi; ben her defasında yeniden çiçeklendim. Gökyüzü renk değiştirirken, ben aynı mevsimde, aynı düşte seni bekledim. Dalında ağırlaşmış bir meyve gibiyim şimdi; güneşten rengini, geceden hüznünü alan. Biraz daha beklersem solacağımı biliyorum, ama insan sevdiği birini beklerken zamanın bile geçmesini istemiyor. Ben senin tutkulu çiçeğinim, kan kırmızısı gülünüm. Yapraklarımı birer birer kopar, kalbimi yerinden oynat. Ben senin zehirli gece gölgenim, senin kiraz ağacınım. Sen benim tek gerçek aşkımsın, ben de senin kaderinim. Sana bütün yazlarımı sakladım; en sıcak günlerimi, en güzel akşamlarımı, kiraz dallarına konan kuşların sesini… Hepsini bir gün birlikte yaşarız diye. Şimdi sonbahar usulca yaklaşıyor. Dallarım meyvelerle dolu, kalbim sana hazır. Eğer biraz daha gecikirsen belki çiçeklerimi rüzgâr alacak. Ama bil ki, hangi mevsime uyanırsam uyanayım, içimde hep sana ait bir yaz kalacak.