Senfoni Şiiri - Ela Yücel

Uzun zaman maviyi seyrettim, odamın duvarlarında, söyleyemediğim kelimelerin arasında. Bazen gökyüzünde güneşin ardından kalan o solgunlukta, bazen de unutamadığım bir çift gözde buldum onu. Mavi, benim için yalnızca bir renk değildi; anlamsızlığın sessizce içime yerleştiği uzun gecelerin adıydı. Sonra bir gün Tanrı'yı düşündüm. Karanlığın içinden uzanan bir ışığı, insanın bütün kusurlarına rağmen bir yerde hâlâ aranıyor oluşunu... Ve kendimi ansızın bir piyanonun üzerinde buldum; parmakların dokunmayı beklediği bir melodi gibi. Ölümün düşüncesi ilk kez sustu içimde. Belki de bu dünyada bulunmamın henüz tamamlanmamış bir nedeni vardı: büyük bir senfoninin içinde küçücük de olsa bir sese dönüşmek. Aşkıysa kırmızıya benzetirdim. Kalbin en derin yerinde açan bir yaraya, kıskançlığın gözlere bıraktığı o renge, birbirine dolanan ruhların tehlikeli bağlarına... Bazen sevgiyle sahip olmayı karıştırdım, bazen bir bakışın ardında saklı anlamlar aradım. İnsan ne tuhaf; hem bir başkasında kaybolmak ister hem de kendine ait kalabilmek için savaşır. Belki yaşamın amacı bütün bu çelişkilerin içinden geçmektir. Biraz sevmek, biraz yanılmak, biraz da içimizde biriken ağırlığı müziğe dönüştürmek. Şimdi yeniden maviye bakıyorum. Duvarlarımda, gökyüzünde, uzaklarda... Ve anlıyorum; bunca zaman maviyi seyretmişim, belki de bu yüzden kendi rengimi görememişim.