Siyah bir boşluk Şiiri - Orhan Dlr

Avuçlarımda birikmiş onca sahte gülüş,

Hepsi de birer birer döküldü yere...

Ben bu şehrin en karanlık, en sessiz yerindeyim,

Kimsenin bilmediği o isimsiz kederdeyim.

Bak, kanatlarım ne kadar da yorgun artık,

Uçmayı unuttum, düşmeyi bekliyorum.

Sesim kısılmış, kelimelerim cam kırığı,

Kendi içimde bin defa ölüp, bin defa diriliyorum.

Seni sevmeyi, kendimi kaybetmeyi seçtim,

Bu siyah boşlukta en çok kendimden geçtim.

Hangi yağmur yıkar kalbimdeki bu ağır isli karayı?

Hangi el dokunur da iyileştirir bu dikiş tutmaz yarayı?

Gökyüzü bu gece neden bu kadar uzak?

Neden her köşe başında kurulmuş bir tuzak?

Ben sadece biraz şefkat, biraz huzur istemiştim,

Oysa ben bu masalda hep en sona itilmiştim.

Uyu artık kalbim, uyu artık çocuk...

Dünya çok soğuk, bu sevda çok büyük...

Hiç var olmamışız gibi sessizce gidelim.

YZR/ ORHAN DİLER
TOKAT MERKEZ