Sır Şiiri - Seyit Cafer Arvas

Nedir bu sırrına eremediğim,

Rüyalarımın içinde var olan?

Nazlı bir suskunluk mu,

Yoksa muttarit gezişler mi sokaklarına?

Nedir aklımın köşesinde;

Bir gülüşünde Mekke’yi,

Diğer gülüşünde Kudüs’ü gözleyen?

Her şey seni mi işaret ediyor?

Bütün müktesebat senin içinde mi geziyor?

Nedir bu doladığın dilime,

İstanbul türküsü veya uyandırılan öykülere?

Bir yanın var oluyor sanki,

Bir yanın terennüm...

Bir yanın bahar,

Bir yanın tebessüm...

Nedir bu aykırı olan bende

Ve sende gizli olan sır?

Nedir sustuğun;

Sustuğunu sandığım mı,

Konuşmaktan utandığın mı?

Nedir bu, serçeler dolmuş sanki gözlerine;

Ve ikrar ediyorum:

Gözlerinde bir hurma,

Bir anahtar,

Bir kefiye,

Bir yarım karpuz,

Bir hediye...

Nedir bu tamburdan yükselen var olmak telaşı?

Nedir bu bağlamamda yeşerttiğin türkü?

İstihza değil,

Huzur arayışıdır gülüşünde gizli kalan;

Ve yarım yamalak duran sır,

Delip geçiyor kalemimi.

Nedir bu nurdan çehre?

Ve nedir uğruna gözlerimi harap ettiğim bu gece?

Nadide bir kuş gibi konmuş ya geceye...

Bilmem,

Nedir ismin?

Nereden gelir,

Nereye gider cismim?

Şiir ile,

Sır ile

Ve nazar ile

Soruyorum:

Nedir elinde gizlediğin sır?

Nedir bağlamamda başlattığın bu garip sır?